Κι αν τελικά φρίκαρες δεν πειράζει..

Αυτό το post διαβάζεται καλύτερα αν ακούς αυτό:

Γράφει η Άντα Γκασδρόγκα

Είμαι μητέρα, είμαι πατέρας. Είμαι κόρη και γιος. Είμαι εργαζόμενη και εργαζόμενος. Ζω την εποχή του κορωνοϊού ο οποίος ήρθε και στρώθηκε χωρίς να ρωτήσει κανέναν σαν κορώνα στο κεφάλι μου και δεν λέει να φύγει.

Είναι μερικές μέρες που δεν αισθάνομαι καλά που θέλω να κλειστώ όχι στο σπίτι (αυτό είναι δεδομένο και επιτακτική ανάγκη) αλλά στον μικρόκοσμό μου και να κλάψω. Φυσικά υπάρχουν και αυτές οι μέρες που απλά χαίρομαι και απολαμβάνω το μπαλκόνι και τον ήλιο αλλά και όλες αυτές τις στιγμές της νέας διαμορφωμένης καθημερινότητας που καιρό τώρα είχαμε οι περισσότεροι ξεχάσει. Αυτές που διακαώς αναζητούσαμε και τώρα που τις έχουμε δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε.

Δεν καταλαβαίνω όλον αυτό τον πανικό και την αγωνία ακόμη και αυτές τις ήμερες που ο χρόνος μοιάζει να κυλάει πιο αργά να καλύψουμε τον χρόνο απασχολημένοι με ένα σωρό δραστηριότητες. Όπως επίσης δεν μπορώ να καταλάβω και όλο αυτό το κίνημα της θετικής διάθεσης και την τάση συγκάλυψης των αρνητικών συναισθημάτων που μπορεί να μας καταβάλλουν. Γιατί τώρα που μας δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να γνωρίσουμε και αυτές τις πτυχές του εαυτού μας, τις οποίες σε κάθε άλλη περίπτωση θα καλύπταμε με κάποια από τις δεκάδες υποχρεώσεις μας ή θα δημιουργούσαμε άλλες τόσες για να τις αποφύγουμε, αρνούμαστε να δεχτούμε την αλήθεια.

ΝΑΙ μένω στο σπίτι και δεν νιώθω πάντα καλά. Διαβάζω και ενημερώνομαι για την κατάσταση που επικρατεί και στις υπόλοιπες χώρες και δεν κλείνω τα μάτια σε αυτό που είναι προ των πυλών… Τα αρνητικά συναισθήματα είναι αυτά που πολλές φορές είναι σωτήρια σε τέτοιες καταστάσεις, είναι αυτά που σε οδηγούν να δαμάσεις την παρόρμηση της στιγμής για έξοδο και την ευκολία του να πεις «Μια βόλτα θα πάω, δεν πειράζει». Είναι αυτά που θα σε οδηγήσουν στο να εξηγήσεις στο παιδί σου πώς διαχειριζόμαστε τις κρίσεις στην ζωή μας και που θα το βοηθήσουν να γνωρίσει και να διαχειριστεί επίσης τα δικά του συναισθήματα που θα δημιουργηθούν, όποια και αν είναι αυτά.

Γιατί είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας να καλύπτουμε και να αφορίζουμε οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα; Ίσως είναι και αυτό ένα ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει ανάμεσα σε όλα τα άλλα που αναδύονται αυτό το διάστημα.

Παίξε με το παιδί σου αλλά δείξ’ του και την ανθρώπινή σου διάσταση. Το παιδί άλλωστε θα καταλάβει γιατί τα παιδιά έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…

Εσύ τα ξέρεις; Και αν ναι τι έκανες γι΄ αυτό;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που θα κληθείς να απαντήσεις μελλοντικά. Επομένως μη σε απασχολεί άλλο πώς θα κρύψεις τα αρνητικά σου συναισθήματα αλλά τι έκανες εσύ για όλα αυτά που τα δημιούργησαν.

Photo by Chris Ainsworth on Unsplash